Prolog : Beherith

Na Ziemi panował pokój i porządek.  Ludzie żyli w słodkiej nieświadomości swego losu. Oprócz Ziemi istnieją jeszcze dwa światy pozaziemskie, Piekło i Niebo. Piekło było naszym domem. Zimnym, chłodnym domem bez okien i drzwi. Otaczał nas gruby, wysoki mur, którego nie można było przekroczyć. Było niczym więzienie. Jedynym wyjściem na świat była Brama Niebios postawiona przez Boga. Ten Idiota popełnił jednak błąd, ponieważ nie wiedział, że przymierze zawarte z Czcigodnym da Mu potężną moc. Na tyle potężną by mógł powołać Demony,  które będą w stanie stoczyć wojnę z Aniołami i zniszczyć ową Bramę.
Piekło kojarzące się jedynie z niewolą i ograniczoną przestrzenią zmieniło się. Zostaliśmy powołani przez Lucyfera. Dostaliśmy misję, której celem jest zniszczenie Ziemi. Są nas całe legiony. Jesteśmy gotowi stawić czoła Aniołom i zdobywać już nie tylko Bramę Niebios, którą po długiej wojnie udaje nam się wyważyć, ale i cały ziemski świat. Aniołowie zostali wytępieni niemalże całkowicie. Została ich siódemka, w tym Thia, która stała na czele tej nielicznej grupy. Walczyła dzielnie, czym zyskała mój szacunek. Puściłem ją wolno, by  móc stawić jej czoła. Zdobywając Ziemię do naszych szeregów dołączyły nowe siły, Upadli Aniołowie. Patrząc na naszą potęgę zrozumieli, że opór nie ma sensu. Choć bali się potępienia, przystąpili w nasze szeregi. Upadli, stali się jednymi z nas.
Czym jest człowiek bez Anioła? Ludzie stali się słabi i podatni na nasze wpływy. Przywłaszczając sobie ich ciała mogliśmy bez problemu zniszczyć Ziemię. Uda nam się,  w końcu wygraliśmy już w większości wojnę choć tylko nieliczni przetrwali. Jestem Beherith, stoję na czele czarnych legionów i to jeszcze nie koniec Konfliktu Wiary..